چکیده
پژوهش حاضر در قالب یک مدل علی، رابطه دلبستگی، خودتنظیمی عاطفی و سازگاری تحصیلی را مورد بررسی قرار داد. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل 300 نفر از دانشجویان دانشگاه تبریز بودند که به روش نمونه گیری خوشهای چندمرحله ای تصادفی انتخاب شدند. برای اندازه گیری متغیرها از پرسشنامه دلبستگی به والدین و همسالان (IPPA) آرمسدن و گرینبرگ (1987)، پرسشنامه خودتنظیمی مارس (2004) و پرسشنامه سازگاری تحصیلی بیکر و سریاک (1984) استفاده شد. مدل فرضی مطرح‌شده با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و با استفاده از روش تحلیل مسیر مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که سازگاری تحصیلی به صورت مستقیم توسط دلبستگی به همسالان و خودتنظیمی عاطفی پیشبینی میشود. همچنین خودتنظیمی عاطفی به صورت مستقیم توسط دلبستگی به همسالان و دلبستگی به والدین پیشبینی شد. خودتنظیمی عاطفی نیز بر سازگاری تحصیلی اثر مستقیم و معنادار داشته است. مطابق با نتایج به دست آمده، سازگاری تحصیلی به صورت غیرمستقیم و از مسیر خودتنظیمی عاطفی توسط دلبستگی به همسالان پیشبینی میشود. همچنین دلبستگی به والدین از طریق نقش واسطهایی خودتنظیمی عاطفی بر سازگاری تحصیلی دارای اثرغیرمستقیم و معنادار بود. نتایج پژوهش در مسیر مستقیم دلبستگی به والدین به سازگاری تحصیلی نیز معنادار نبود. نتایج نشان دهنده آن است که 7% از سازگاری تحصیلی را متغیرهای دلبستگی به والدین، دلبستگی به همسالان و خودتنظیمی عاطفی تبیین میکند. همچنین 13% از سازگاری تحصیلی را متغیرهای دلبستگی به والدین و همسالان توسط خودتنظیمی عاطفی تبیین میکنند. دلبستگی به والدین نیز 5% از سازگاری تحصیلی را توسط دلبستگی به همسالان تبیین میکند.