فرصت مطالعاتی یکی از روش‌های توانمندسازی اعضا هیئت علمی است که عوامل مختلفی بر آن موثر است. براین اساس هدف این پژوهش، شناسایی و تعیین میزان اهمیت عوامل مؤثر بر انگیزه اساتید دانشگاه از فرصت مطالعاتی است. پژوهش حاضر از نوع آمیخته است. در مرحله نخست، با استفاده از روش نمونه‌گیری گلوله برفی عوامل از طریق مصاحبه نیمه ساختارمند با 16 عضو هیت علمی احصاء و در کنار عوامل به دست آمده از ادبیات و پیشینه‌ی پژوهش، سنجه‌ای تدوین و تعداد 42 عامل شناسایی و در 8 مؤلفه اصلی و دو بعد (فردی و مدیریتی- سازمانی) طبقه‌بندی شد؛ در مرحله دوم، با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند و در دسترس چنین سنجه‌ای در معرض قضاوت نخبگان قرار داده شد و ازمون‌های میانگین یک جامعه برای تشخیص تأثیر و عدم تأثیر هر مورد بر انگیزه اساتید از فرصت مطالعاتی و آزمون فریدمن برای بررسی اولویت‌بندی اهمیت این عوامل استفاده شده است. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که عوامل اصلی در انگیزه اساتید از فرصت مطالعاتی در ایران به ترتیب اهمیت عبارتند از: حل مشکلات مالی – اقتصادی، اصلاح فرایند اداری، اخلاق محوری در توزیع فرصت‌ها، تقویت و بکارگیری نتایج به صورت کاربردی، وجود شرایط مناسب برای اعضای خانواده، کسب تجربه از سفر سیاحتی-علمی، بکارگیری رویه‌های صحیح و منعطف، وجود توانایی‌ها و مهارت‌های فردی. این تحقیق نشان داد که برای افزایش انگیزه از فرصت مطالعاتی نیاز است عوامل سازمانی مانند مشکلات مالی و پیچیدگی فرایند اداری در کنار عوامل فردی مانند توانایی‌های فردی بهبود یابد.