هدف این پژوهش، تعیین نقش بازده‌های عاطفی دانش آموزان بر نگرش آنان نسبت به برنامه درسی بوده است. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانش آموزان اول متوسطه شهر تبریز به تعداد 10362 نفر بوده که حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران 370 نفر تعیین گردید .روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی می باشد. برای جمع‌آوری اطلاعات پژوهش از پرسشنامه‌ بازده‌های عاطفی مک کوچ وسیگل (2003)، پرسشنامه محقق ساخته نگرش به برنامه درسی استفاده ‌شده است. پرسشنامه نگرش به مدرسه با اعتبار(0.94) و پرسشنامه محقق ساخته نگرش به برنامه درسی با اعتبار(0.89)، که هردو از روایی صوری ، محتوایی و پایایی قابل قبولی برخوردار بودند. در پژوهش‌ حاضر از روش‌های آمار توصیفی از شاخص‌هایی همچون میانگین، انحراف استاندارد، جهت نشان دادن وضعیت داده‌ها وآمار استنباطی از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون و تحلیل مسیر و تحلیل عاملی تأییدی نیز استفاده شد. نتایج نشان داد که نگر‌ش به معلم و کلاس با ضریب بتا 0.62 قوی‌ترین پیش‌بینی کننده نگرش به برنامه درسی دانش آموزان است و بین مؤلفه‌های بازده‌های عاطفی (ادراک خود تحصیلی، ارزش‌گذاری اهداف، نگرش به مدرسه، نگرش به معلم و کلاس، انگیزش/ خود نظم دهی) با نگرش به برنامه درسی دانش آموزان به ترتیب 0.47، 0.52، 0.50، 0.62، 0.57 در سطح معنی‌داری 0.01 رابطه معناداری وجود دارد و همچنین بازده‌های عاطفی با مؤلفه‌های نگرش به برنامه درسی هدف، محتوا، اجرا(روش های تدریس)، ارزشیابی به ترتیب با بتا 0.59، 0.65، 0.52، 0.48 در سطح معنی‌داری 0.01 ارتباط مستقیم وجود دارد.